***روزنوشته ها***

پیش نوشت: "ایده‌ها، ارزش پخش شدن دارند." شعاری که هر بار یک ویدیوی تِد را مشاهده می‌کنیم، در ابتدای آن ظاهر می‌شود. شعاری که تا به امروز صاحبان تِد نشان داده‌اند به آن پایبندند و تنها یک مانور تبلیغاتی نیست. جای فکر دارد که، اگر خود ایده‌ی تِد به ذهن یکی از ماها خطور می‌کرد، با آن چه می‌کردیم؟ اگر در فضای وب تولیدکنندگان محتوای فارسی بخواهیم به دنبال پاسخش بگردیم، بعید می دانم به جواب خوبی برسیم، بگذریم.

احتمالاً می‌توانید حدس بزنید که اولین بار کجا اسم دن اریلی به گوشم خورد. دوست ندارم توضیحات گفته شده در مورد او را -با فرض اینکه نمیشناسیدش- دوباره بیان کنم. چراکه به راحتی با یک جستجو ساده به توضیحاتی بهتر خواهید رسید.

علی 1: "دیگه محمدرضا با چه زبونی باید حالیت کنه تا تو بلاگ بزنی؟ بزن دیگه؟ مگه قبولش نداری؟"

علی 2: "آخه من ذره‌ای از برنامه نویسی سایت و طراحی سایت بلد نیستم، بذار وقت کنم، یاد بگیرم بعد."

دیدن اتفاقیِ رویدادی، مرا به چندین سال قبل برد. هر چند نتیجه گرفتن از آن رویداد بدون بررسی روند کار درستی نیست، اما به این بهانه دوست دارم یادآوری آموخته‌های چند سال پیشم را داشته باشم. آموخته‌هایی که به واسطه دوستی، از استاد پناهیان داشتم.

به تازگی خواندن کتاب قدرت عادت اثر چارلز دوهیگ را برای دومین بار به اتمام رساندم. قبلاً تعریف این کتاب را زیاد از اینترنت خوانده بودم و ظاهراً در مقطعی هم از پرفروش ترین کتاب‌های روزنامه‌ی نیویورک تایمز بوده. از خواندنش راضی‌ام. در ادامه به توضیح برداشت‌هایم از این کتاب خواهم پرداخت.

 

در دوران مدرسه، حدود 3 سال این امکان برایم فراهم بود تا به کانون زبان ایران بروم. ادعایی ندارم که این کانون بهترین است و حتی بارها نقدهایی بر علیه آن، از اطرافیان شنیده‌ام. بگذریم که وقتی پای پول به وسط می‌آید، چقدر از این نقدها سوگیری ندارند. در هر صورت من راضی‌ام و خداروشکر می‌کنم که این امکان برایم فراهم بود و امروز اگر مهارت زبانم در حدی هست که کارم راه بیفتد، مدیون آن دورانم، شاید هم یک ترم از آن دوران!

نمی‌دانم تا چه حد شما به این عبارت "بسیاری از نتایج بزرگ حاصل تغییراتی کوچک است." اعتقاد دارید. اما طی سال‌های اخیر این باور کم کم در ذهن من رسوخ کرده و اعتقادم به آن روز به روز بیشتر می‌شود. بگذریم که عامل اصلی این نگاه را هم مدیون محمدرضا هستم و اگر خواننده بلاگ او باشید این نگاه را احتمالاً به کرّات در نوشته‌هایش دیده‌اید.

سال‌های بچگی من، کامپیوتر در این حد گسترده نبود و هر کسی در خانه‌اش کامپیوتر پیدا نمی‌شد. چند باری پدرم مرا به مرکز آموزش اداره‌شان برد، تا مرا با این وسیله‌ی شگفت انگیز آشنا کند. آن زمان اداره پدرم، شروع به آموزش کارمندان کرده بود و برای آن‌ها دوره‌های ضمن خدمت کار با کامپیوتر می‌گذاشت.

مقدمه:

کمتر کسی است که اهمیت برنامه ریزی را انکار کند. از کتاب های مختلف تا اساتید موفقیت همگی تقریباً این توصیه را دارند که برای موفق شدن و رشد فردی بایست برنامه ریزی کرد. در عین حال کمتر کسی است که این توصیه را عملی ‌کند و برای زندگی‌اش برنامه‌ریزی و هدف‌گذاری داشته باشد. خود من بسیاری از اوقات در این کار ناموفق بوده‌ام و نتوانستم به برنامه ای که می‌ریزم عمل کنم. اما همیشه دوست داشتم که راه آن را پیدا کنم و بتوانم روش مناسب خودم را برای برنامه‌ریزی و رسیدن به اهداف پیدا کنم. به نظر من نمی توان یک نظر و روش واحد را برای همه در خصوص برنامه‌ریزی ارائه کرد و هر فرد باید متناسب با عادات و شخصیت خودش، روش مناسب خود را پیدا کند. اما در این راه ایده گرفتن از نظرات افراد دیگر می تواند اثربخش و مفید باشد. در ادامه به توضیح روشی که این روزها به آن خو گرفته‌ام و از آن رضایت دارم توضیح خواهم داد. دلیلی وجود ندارد که سال بعد هم از همین روش استفاده کنم همانطور که از آغاز شروع هر هفته تغییراتی را ایجاد می کردم تا نهایتاً به این شکل از برنامه‌ریزی رسیدم. اما گفتن این مسیر تا اینجای کار می تواند الهام بخش شما باشد همانطور که مصاحبه آقای حسین طاهری برای من الهام بخش بود و کمکم کرد تا برنامه ریزی اثربخش تری را تجربه کنم.

پیش نوشت:

در جایگاهی نیستم که ژست کارآفرینی بگیرم و رویدادهای کارآفرینانه را نقد کنم. مطالب زیر صرفاً درد و دلی است که به دلیل علاقه‌ام به مباحث ارزش‌آفرینی ترجیح دادم در گلو گیر نکند.

هفته پیش تصمیم گرفتم با هر سختی هست خودم را به نمایشگاه الکامپ برسانم. سالنی که از قبل برنامه ریخته بودم حتماً بازدیدی ازش داشته باشم، سالن استارتاپ‌ها بود. از شلوغ ترین سالنهای نمایشگاه.